و مانع سكونت آنها در خانه مىشدند ؛ مانند عمل يهود و مجوس ، هنگامى كه آيه نازل شد مسلمان‌ها به ظاهر آيه عمل كردند و عمل دوران جاهليّت را انجام دادند . أعراب گفتند : يا رسول اللّه ! سرما شديد است و جامه اندك ، اگر زنان حائض را كه از خانه بيرون نموده‌ايم ، با جامه‌ها بپوشانيم ، بقيّه اهل خانه ، هلاك مىشوند و اگر جامه‌ها را ما بپوشيم ، زنهاى حائض ، هلاك مىشوند . حضرت محمّد ( ص ) فرمود : همانا به شما دستور دادم كه مجامعت و آميزش جنسى را با زنهاى حائض ترك كنيد و دستور ندادم كه آنها را از خانه‌ها بيرون كنيد مانند عمل برخى از اعاجم « 1 » . برخى گفته‌اند نصارى با زن‌ها در حال حيض ، جماع مىكردند و باكى از حيض نداشتند و يهود به بهانه‌هاى جزئى و اندك از زن‌ها كناره‌گيرى ، مىكردند و خداوند به ميانه‌روى بين دو امر دستور داد . 5 - مطلب پنجم : در مورد مدت زمان كناره‌گيرى و انتهاى آن اختلاف است . شافعى گفته است . تا زمانيكه غسل نمايند ، وى استدلال نموده است اولا به اينكه : با اين قول بين هر دو قرائت جمع مىشود و ثانيا ، به خاطر قول خداوند « فَإِذا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ » ؛ « هنگامى كه غسل نمودند ، با آن‌ها آميزش كنيد » . بنابراين از نظر شافعى و مالكى ( جماع ) زن‌هاى حائض جايز نيست ، تا وقتى كه از خون حيض ، پاك شوند و غسل نمايند . ابو حنيفه به جمع بين هر دو قرائت قائل شده است به اين معنا كه اگر مدّت حيض به حدّاكثر ( ده روز ) برسد ، به محض قطع خون حيض ، وطى جايز است و اگر مدّت حيض به حدّاقل ( سه روز ) برسد ، بعد از قطع شدن خون ، و طى جايز نيست ، بلكه بعد از غسل كردن ، جايز مىگردد . نظر شيعه : علماى شيعه بين هر دو قرائت ( به تشديد طاء « يَطْهُرْنَ » ؛ « تا غسل كنند » و به تخفيف طا « يَطْهُرْنَ » ؛ « تا از خون پاك شوند » ، بنابر قرائت اول جماع بعد از غسل كردن جايز مىشود و بنابر قرائت دوم بعد از پاك شدن از خون جماع جايز مىگردد . به اين‌گونه جمع نموده‌اند : بعد از قطع خون حيض و پيش از غسل كردن ، و طى جايز است ، منتهى مكروه مىباشد و بعد از غسل كردن بدون كراهت جايز مىباشد .

--> ( 1 ) . غوالى اللئالى ، ص 2 ، ص 16 ، حديث 32 .